Αντεστραμμένα κοσμοείδωλα

Η βι­ο­τε­χνι­κή πα­ρα­γω­γή του ελ­λη­νι­κού εμπο­ρι­κού κι­νη­μα­το­γρά­φου της δε­κα­ε­τί­ας του 1960 πρό­τει­νε διά μέ­σου των δη­μο­φι­λών ειδών της μία σει­ρά από ρε­α­λι­στι­κές κα­τα­σκευ­ές, στο­χεύ­ο­ντας στην ψυ­χα­γω­γία ενός κοι­νού που ανα­ζη­τού­σε την πα­ρη­γο­ριά κι «ένα κομ­μά­τι ζω­ής» στη με­γά­λη οθό­νη. Από τα μέ­σα της συ­γκε­κρι­μέ­νης πε­ρι­ό­δου, ο δι­κα­στι­κός κύ­κλος, όπως πα­γι­ώ­θη­κε από τον σε­να­ρι­ο­γρά­φο και σκη­νο­θέ­τη Νί­κο Φώ­σκο­λο, το γε­ω­με­τρι­κό με­λό­δρα­μα ως ένα «κι­νού­με­νο φω­το-ρο­μά­ντσο» και η μα­λα­κή ερω­τι­κή ται­νία της δε­κα­ε­τί­ας του 1970 με την κο­σμο­πο­λί­τι­κη αισθη­τι­κή της πα­ρή­γα­γαν μία σει­ρά από «αντε­στραμ­μέ­να κο­σμο­εί­δω­λα»∙ διά μέ­σου της ηθι­κο­λο­γί­ας και συ­ντη­ρη­τι­κών discourses ανέ­λα­βαν να ανα­πα­ρα­στή­σουν και να ερ­μη­νεύ­σουν έναν κό­σμο που φαι­νό­ταν ότι άλ­λα­ζε αρ­γά αλ­λά στα­θε­ρά, πα­ρου­σι­ά­ζο­ντας μία εκ­δο­χή του, όπου η ηθι­κή και νο­μι­κή τά­ξη πά­ντα απο­κα­θί­στα­νται. Το πα­ρόν βι­βλίο προ­τεί­νει μία πο­λι­τι­σμι­κή ανά­γνω­ση των πα­ρα­πά­νω με­λε­τών πε­ρί­πτω­σης κι ανι­χνεύει με την αξι­ο­ποί­η­ση ποι­κί­λων ερ­γα­λεί­ων από τις κοι­νω­νι­κές και αν­θρω­πι­στι­κές επι­στή­μες τον τρό­πο με τον οποίο συ­στή­νε­ται μία κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή προ­σέγ­γι­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.